കേരളത്തിന്റെ ലഹരിവിരുദ്ധ നയരേഖ| നടപ്പാക്കാവുന്ന പ്രായോഗിക നിർദ്ദേശങ്ങൾ|സാബു ജോസ്

മദ്യത്തിന്റെ വിലയും നികുതിയും കുത്തനെ ഉയർത്തിയാൽ മദ്യപാനം കുറയുമെന്നാണ് കേരളത്തിലെ പല നയരൂപീകരണക്കാരുടെയും വിശ്വാസം.

എന്നാൽ പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ അനുഭവം തെളിയിക്കുന്നത് ഈ സമീപനം ഫലപ്രദമായ മദ്യവർജന നയമല്ല എന്നതാണ്. വില കൂടുമ്പോൾ മദ്യപാനികൾ മദ്യം ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് കുടുംബത്തിന്റെ ഭക്ഷണച്ചെലവ് കുറച്ചും കടം വാങ്ങിയും മദ്യം വാങ്ങുന്നു. ചിലർ അനധികൃത മദ്യത്തിലേക്കും മറ്റ് ലഹരിവസ്തുക്കളിലേക്കും വഴിമാറുകയും ചെയ്യുന്നു.

മദ്യാസക്തി ഒരു സാമ്പത്തിക പ്രശ്നമല്ല. അത് ശാരീരികവും മാനസികവും കുടുംബപരവും സാമൂഹികവുമായ ഗുരുതരമായ ഒരു രോഗാവസ്ഥയും അടിമത്തവുമാണ്. അതുകൊണ്ട് നികുതി വർധിപ്പിക്കുന്നത് മാത്രം പരിഹാരമല്ല. പ്രതിരോധം, ചികിത്സ, കൗൺസലിംഗ്, പുനരധിവാസം, കുടുംബപിന്തുണ, സാമൂഹിക ബോധവൽക്കരണം എന്നിവയെ ഒരുമിപ്പിക്കുന്ന സമഗ്രമായ ലഹരിവിരുദ്ധ നയമാണ് കേരളത്തിന് വേണ്ടത്.

### ഔദ്യോഗിക പ്രഖ്യാപനവും നയവൈരുധ്യങ്ങളും മാറണം

സർക്കാർ തന്നെ എല്ലാ മദ്യക്കുപ്പികളിലും “മദ്യം വിഷമാണ്”, “മദ്യപാനം ആരോഗ്യത്തിന് ഹാനികരമാണ്” എന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ഇതിനപ്പുറം, “മദ്യം വ്യക്തിക്കും കുടുംബത്തിനും സമൂഹത്തിനും വിപത്താണ്” എന്ന് സർക്കാർ ഔദ്യോഗികമായിത്തന്നെ പ്രഖ്യാപിക്കാൻ തയ്യാറാകണം.

അതോടൊപ്പം, ആരോഗ്യകരമായ ഒരു സമൂഹ നിർമ്മിതിക്കായി “ലഹരി ഉപയോഗിക്കാത്തവർ രാഷ്ട്രശിൽപ്പികളാണ്” എന്ന ശക്തമായ സന്ദേശം സർക്കാർ ഔദ്യോഗികമായി പ്രഖ്യാപിക്കുകയും അത് പൊതുസമൂഹത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുകയും വേണം.
പരസ്യങ്ങളിലൂടെയും ബോധവൽക്കരണ പരിപാടികളിലൂടെയും മദ്യം മനുഷ്യന്റെ ശത്രുവാണെന്ന് സമ്മതിക്കുകയും, അതേസമയം മദ്യവിൽപ്പന വർധിപ്പിച്ച് കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ വരുമാനം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് ഗുരുതരമായ നയവൈരുധ്യമാണ്. ജനങ്ങളുടെ ആരോഗ്യത്തിന് ഹാനികരമാണെന്ന് ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കുന്ന ഒരു വസ്തുവിന്റെ വിൽപ്പനയിൽ ആശ്രയിച്ചുള്ള സാമ്പത്തിക നയം പുനഃപരിശോധിക്കപ്പെടണം.

മദ്യപിക്കുന്നവരെ മാത്രം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് കൊണ്ട് പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാനാവില്ല. മദ്യം ഉപേക്ഷിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നവരെയും അതിൽ വിജയിക്കുന്നവരെയും സർക്കാർ കൈപിടിച്ചുയർത്തണം. ലഹരിമുക്ത ജീവിതം നയിക്കുന്നവർക്ക് സമൂഹം ആദരവും അംഗീകാരവും നൽകണം. നല്ല മാതൃകകളെ ഉയർത്തിക്കാട്ടുമ്പോഴാണ് പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് പ്രചോദനമാകുന്നത്. അതിനായി ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങളിലും സിനിമകളിലും മദ്യപാനത്തെ ‘ആഘോഷമാക്കുന്ന’ പ്രവണതകൾക്ക് കടുത്ത നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്താൻ സർക്കാരിൽ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തേണ്ടതുണ്ട്.

## കേരളത്തിൽ നടപ്പാക്കാവുന്ന പ്രായോഗിക നിർദ്ദേശങ്ങൾ:

• സർക്കാർ ജോലികളിൽ കർശന നിയന്ത്രണം: സർക്കാർ ജോലിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിന് ‘ലഹരിവിരുദ്ധ സർട്ടിഫിക്കറ്റ്’ (Anti-addiction Certificate) നിർബന്ധмаക്കുക. കൂടാതെ, ജോലിയിൽ ഇരിക്കുന്ന കാലയളവിൽ മദ്യപാനത്തെക്കുറിച്ച് പരാതി ലഭിച്ചാൽ, ഡോക്ടറുടെയും പോലീസിന്റെയും ഔദ്യോഗിക റിപ്പോർട്ടുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ജോലി നഷ്ടപ്പെടുന്നതുൾപ്പെടെയുള്ള കർശന നിയമനടപടികൾ വ്യവസ്ഥ ചെയ്യുക. ഭരണഘടനാപരമായ സമത്വതത്വങ്ങൾ പാലിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ, ലഹരിവിരുദ്ധ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് പ്രോത്സാഹനപരമായ മറ്റ് മാർഗങ്ങളും ഇതിനായി പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
• മദ്യം വാങ്ങുന്നതിന് നിയന്ത്രണവും ലൈസൻസും: മദ്യലഭ്യത പരമാവധി പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി മദ്യം വാങ്ങുന്നവർക്ക് കൃത്യമായ ലൈസൻസ് അടക്കമുള്ള കർശനമായ നിയന്ത്രണ സംവിധാനങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുക.
• സുതാര്യമായ പരിശോധനയ്ക്ക് റവന്യു കാർഡ്: ഓരോ കുടുംബത്തിന്റെയും വരുമാനം, ക്ഷേമപദ്ധതികൾ, സാമൂഹിക വിവരങ്ങൾ എന്നിവ ഏകോപിപ്പിക്കുന്ന സമഗ്രമായ ഫാമിലി വെൽഫെയർ / റവന്യു കാർഡ് സംവിധാനം രൂപീകരിക്കുക. ഈ റവന്യു കാർഡ് വഴി വ്യക്തികളുടെ മദ്യവിൽപ്പനയും വാങ്ങലുകളും കൃത്യമായി പരിശോധിക്കാനും നിരീക്ഷിക്കാനും സാധിക്കണം.
• ക്ഷേമ ആനുകൂല്യങ്ങളും മുൻഗണനകളും: ബി.പി.എൽ. ഉൾപ്പെടെയുള്ള ക്ഷേമപദ്ധതികൾ യഥാർത്ഥ അർഹരിലേക്കാണ് എത്തുന്നതെന്ന് ഉറപ്പാക്കാൻ പരിശോധനാ സംവിധാനങ്ങൾ മെച്ചപ്പെടുത്തുക. അനിയന്ത്രിതമായ മദ്യപാനം വഴി തങ്ങളുടെ ബി.പി.എൽ. ആനുകൂല്യങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന കൃത്യമായ ബോധ്യം പൊതുജനങ്ങളിൽ ഉണ്ടാക്കുക. പൊതുസാമൂഹ്യ ക്ഷേമ പദ്ധതികളുടെ അർഹത ഉറപ്പാക്കാൻ കുടുംബങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക മുൻഗണനകൾ കൂടുതൽ സുതാര്യമായി വിലയിരുത്തുക.
• പ്രോത്സാഹന പദ്ധതികൾ: മദ്യം ഉപേക്ഷിച്ച വ്യക്തികൾക്കും അവരുടെ കുടുംബങ്ങൾക്കും പ്രത്യേക പ്രോത്സാഹന പദ്ധതികൾ ആരംഭിക്കുക.
• പൊതുവേദികളിലെ ആദരിക്കൽ: പഞ്ചായത്തുവാർഡ് മുതൽ സംസ്ഥാനതലം വരെ “ലഹരിവിരുദ്ധ പൗരൻ” എന്ന അംഗീകാരത്തോടെ മികച്ച മാതൃകകളെ പൊതുവേദികളിൽ ആദരിക്കുക.
• അംഗീകാര സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ: ഡോക്ടർമാർ, ഡി-അഡിക്ഷൻ കേന്ദ്രങ്ങൾ, വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ, തദ്ദേശസ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങൾ എന്നിവയുടെ പരിശോധനയ്ക്കുശേഷം ലഹരിമുക്തർക്ക് ഔദ്യോഗിക അംഗീകാര സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നൽകുന്ന സംവിധാനം രൂപീകരിക്കുക.
• തിരിച്ചറിയൽ സംവിധാനങ്ങൾ: ലഹരിവിരുദ്ധ ജീവിതം നയിക്കുന്നവർക്ക് പ്രത്യേക തിരിച്ചറിയൽ കാർഡോ ബാഡ്ജോ നൽകുന്നത് പരിഗണിക്കുക.
• ഡിജിറ്റൽ തിരിച്ചറിയൽ സംവിധാനങ്ങൾ: മദ്യവിൽപ്പന ഔദ്യോഗിക ഡിജിറ്റൽ തിരിച്ചറിയൽ സംവിധാനങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ പ്രായോഗികത, വ്യക്തികളുടെ സ്വകാര്യത, നിയമപരമായ वശങ്ങൾ എന്നിവ സർക്കാർ വിശദമായി പഠിക്കുക.
• വിദ്യാഭ്യാസവും ബോധവൽക്കരണവും: എല്ലാ സ്കൂളുകളിലും കോളേജുകളിലും നിർബന്ധിത ലഹരിവിരുദ്ധ വിദ്യാഭ്യാസം നടപ്പാക്കുക.
• പ്രാദേശിക മാനസികാരോഗ്യ ശൃംഖലകൾ: എല്ലാ ജില്ലകളിലും ആധുനിക ഡി-അഡിക്ഷൻ കേന്ദ്രങ്ങളും കുടുംബ കൗൺസലിംഗ് സേവനങ്ങളും വ്യാപിപ്പിക്കുക. പ്രാഥമികാരോഗ്യ കേന്ദ്രങ്ങൾ (PHCs) വഴി തന്നെ ലഹരിവിരുദ്ധ കൗൺസലിംഗും പ്രാഥമിക ചികിത്സയും ലഭ്യമാക്കുക.
• ലഭ്യത കുറയ്ക്കൽ: നികുതി കൂട്ടുന്നതിന് പകരം, മദ്യവിൽപ്പനശാലകളുടെ പ്രവർത്തന സമയം കുറയ്ക്കുന്നതും അവധി ദിവസങ്ങൾ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതും വഴി പെട്ടെന്നുള്ള മദ്യലഭ്യതയും ഉപയോഗവും നിയന്ത്രിക്കുക.
• ബദൽ വിനോദോപാധികൾ: യുവാക്കളിലും മുതിർന്നവരിലും ലഹരിയോടുള്ള ആഭിമുഖ്യം കുറയ്ക്കാൻ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ സജീവമാകുന്ന കമ്മ്യൂണിറ്റി സ്പോർട്സ് ക്ലബ്ബുകൾ, വായനശാലകൾ, സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രങ്ങൾ എന്നിവ വാർഡുതലത്തിൽ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക.
• നിയമനടപടികൾ: അനധികൃത മദ്യവും മയക്കുമരുന്നും തടയാൻ കർശനമായ നിയമനടപടികൾ സ്വീകരിക്കുക.
  ലഹരിവിരുദ്ധ പ്രവർത്തനം ശിക്ഷ നൽകുന്ന ഒരു പ്രക്രിയ മാത്രമാകരുത്; നല്ല ജീവിതം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നവരെ ആദരിക്കുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സാമൂഹിക പ്രസ്ഥാനമായി അത് വളരണം. ഇന്ന് കേരളത്തിന് ആവശ്യം മദ്യത്തിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ വരുമാനം നേടുന്ന സർക്കാർ അല്ല; മദ്യാസക്തിയിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ പൗരന്മാരെ മോചിപ്പിക്കുന്ന സർക്കാരാണ്.
  മദ്യവർജനം നികുതി വർധിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ ഉണ്ടാകില്ല; മനുഷ്യനെ മാറ്റുന്നതിലൂടെയാണ് അത് സാധ്യമാകുന്നത്. അതിനുള്ള ധീരവും ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള പൊതുനയങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്താൻ ഭരണാധികാരികളും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളും സാമൂഹിക-മത സംഘടനകളും പൊതുസമൂഹവും ഒരുമിച്ച് മുന്നോട്ട് വരേണ്ട സമയമാണിത്.

സാബു ജോസ്
9446329343