ലോക കാൻസർ ദിനം : ആരെയും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും തൊടാവുന്ന യാഥാർത്ഥ്യം | കരുണയിൽ നിന്ന് അവകാശത്തിലേക്ക്

ലോക* *കാൻസർ* *ദിനം* : ആരെയും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും തൊടാവുന്ന യാഥാർത്ഥ്യം — കരുണയിൽ നിന്ന് അവകാശത്തിലേക്ക്

ഇന്ന് ലോകം മുഴുവൻ കാൻസർ ദിനം ആചരിക്കുമ്പോൾ, അത് വെറും ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ ദിനമല്ല; മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ അനിശ്ചിതത്വത്തെയും ആരോഗ്യത്തിന്റെ അമൂല്യതയെയും കുറിച്ചുള്ള ആഴത്തിലുള്ള ചിന്തയിലേക്കുള്ള വിളിയാണ്. കാൻസർ ഇനി അപൂർവമായ ഒരു രോഗമല്ല. അത് ആർക്കും, ഏത് പ്രായത്തിലും, ഏത് സമയത്തും ബാധിക്കാവുന്ന യാഥാർത്ഥ്യമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

ഈ വർഷത്തെ ചിന്ത: “എന്നെ ബാധിക്കില്ല” എന്ന മിഥ്യാധാരണ

ഇത്തവണത്തെ കാൻസർ ദിനത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പാഠം ഇതാണ്:

“കാൻസർ എന്നെ ബാധിക്കില്ല” എന്ന ചിന്ത എത്ര അപകടകരമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുക.

നമ്മിൽ പലരും കരുതുന്നു—

“ഞാൻ ആരോഗ്യവാനാണ്… എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ല… ഇത് മറ്റുള്ളവർക്കാണ്.”

പക്ഷേ യാഥാർത്ഥ്യം വേറെയാണ്. ആരോഗ്യമുള്ളവരെയും, ചെറുപ്പക്കാരെയും, സമ്പന്നരെയും, ദരിദ്രരെയും—ഭേദമില്ലാതെ കാൻസർ ബാധിക്കാം. അതുകൊണ്ട് കാൻസറിനെ അവഗണിക്കാനോ അകറ്റി നിർത്താനോ കഴിയില്ല.

യഥാർത്ഥ അവസ്ഥയും കണക്കുകളും

ലോകാരോഗ്യ സംഘടനയുടെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം:

ലോകത്ത് ഓരോ വർഷവും ഏകദേശം 20 ദശലക്ഷം പുതിയ കാൻസർ കേസുകൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെടുന്നു.

10 ദശലക്ഷത്തോളം പേർ ഓരോ വർഷവും കാൻസർ മൂലം മരിക്കുന്നു.

ഇന്ത്യയിൽ, ഓരോ വർഷവും ഏകദേശം 14 ലക്ഷം പുതിയ കേസുകൾ ഉണ്ടാകുന്നു.

ഓരോ 9 മിനിറ്റിലും ഇന്ത്യയിൽ ഒരാൾ കാൻസർ മൂലം മരിക്കുന്നു.

ഇത് വെറും അക്കങ്ങൾ അല്ല—ഓരോ അക്കത്തിനും പിന്നിൽ ഒരു മനുഷ്യജീവിതം, ഒരു കുടുംബം, സ്വപ്നങ്ങൾ, പ്രതീക്ഷകൾ, വേദന, കണ്ണീർ എന്നിവയുണ്ട്.

പേടിക്കണോ? പേടിപ്പിക്കണോ?

ഈ ചോദ്യം വളരെ പ്രസക്തമാണ്.

പേടിക്കണം?

അനാവശ്യമായ ഭയം വേണ്ട. ഭയം നമ്മെ തളർത്തും.

പേടിപ്പിക്കണോ?

ഇല്ല. പക്ഷേ ജാഗ്രത ഉണ്ടാക്കണം.

ശരിയായ സമീപനം:

ഭയമല്ല, ബോധവൽക്കരണം.

നിരാശയല്ല, പ്രതിരോധം.

കാൻസർ വരാമെന്ന ബോധം നമ്മെ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളവരാക്കണം—സ്ക്രീനിംഗ്, ആരോഗ്യകരമായ ജീവിതശൈലി, സമയബന്ധിത ചികിത്സ എന്നിവ സ്വീകരിക്കാൻ.

പണ്ടത്തെ അവസ്ഥ vs ഇന്നത്തെ അവസ്ഥ

പണ്ട്:

കാൻസർ എന്നത് മരണശിക്ഷ പോലെ കരുതപ്പെട്ടു.

ചികിത്സാ സൗകര്യങ്ങൾ പരിമിതം.

രോഗനിർണയം വൈകിയിരുന്നു.

ആളുകൾ ഭയന്ന് ചികിത്സ ഒഴിവാക്കുമായിരുന്നു.

ഇന്ന്:

കാൻസർ മുന്‍കൂട്ടി കണ്ടെത്തിയാൽ പലപ്പോഴും ചികിത്സിക്കാവുന്നതാണ്.

കീമോതെറാപ്പി, റേഡിയേഷൻ, ഇമ്മ്യൂണോതെറാപ്പി, ടാർഗെറ്റഡ് തെറാപ്പി തുടങ്ങിയ ആധുനിക ചികിത്സകൾ ലഭ്യമാണ്.

ജീവശേഷി (survival rate) ഗണ്യമായി വർധിച്ചിട്ടുണ്ട്.

സർക്കാർ-സ്വകാര്യ ആശുപത്രികൾ കൂടുതൽ സജ്ജമാണ്.

പക്ഷേ ഒരു സത്യം:

ചികിത്സ മുന്നേറിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ചെലവ് വളരെ ഉയർന്നതാണ്.

രോഗിയുടെ മാനസിക അവസ്ഥ

കാൻസർ രോഗിക്ക് ഏറ്റവും വലിയ പോരാട്ടം ശരീരത്തോടല്ല—മനസ്സിനോടാണ്.

ഭയം: “ഞാൻ മരിക്കുമോ?”

കുറ്റബോധം: “എന്റെ കുടുംബത്തിന് ഭാരമാകുമോ?”

ഒറ്റപ്പെടൽ: സുഹൃത്തുക്കൾ അകന്നുപോകുന്നുവെന്ന് തോന്നൽ

പ്രതീക്ഷയും നിരാശയും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം

അതിനാൽ ചികിത്സയ്ക്കൊപ്പം മാനസിക പിന്തുണയും കൗൺസിലിംഗും അനിവാര്യമാണ്.

കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക അവസ്ഥ

കാൻസർ ബാധിക്കുന്നത് ഒരാളെയല്ല—ഒരു കുടുംബത്തെയാണ്.

ചികിത്സാ ചെലവ് ലക്ഷങ്ങളിൽ എത്താം.

പല കുടുംബങ്ങളും കടബാധ്യതയിൽ വീഴും.

ഒരാൾ ജോലി നഷ്ടപ്പെടാം.

കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം തടസ്സപ്പെടാം.

അതിനാൽ സാമൂഹ്യസുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങൾ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.

ചികിത്സ രീതികൾ

ഇന്ന് കാൻസറിന് പ്രധാനമായും ഉപയോഗിക്കുന്ന ചികിത്സകൾ:

1. ശസ്ത്രക്രിയ (Surgery)

2. കീമോതെറാപ്പി (Chemotherapy)

3. റേഡിയേഷൻ (Radiation Therapy)

4. ഇമ്മ്യൂണോതെറാപ്പി

5. ടാർഗെറ്റഡ് തെറാപ്പി

ഇവയിൽ പലതും ഫലപ്രദമാണ്—പക്ഷേ ചെലവേറിയതാണ്.

ഡോക്ടർമാരുടെയും ആശുപത്രികളുടെയും പങ്ക്

ഡോക്ടർമാർ ഇന്ന് കാൻസറിനെതിരെ മുൻനിര പോരാളികളാണ്.

കൃത്യമായ രോഗനിർണയം

വ്യക്തിഗത ചികിത്സ (personalized medicine)

രോഗിക്കും കുടുംബത്തിനും ധൈര്യം നൽകൽ

ആശുപത്രികൾക്ക് വേണ്ടത്:

ആധുനിക ഉപകരണങ്ങൾ

കരുണയുള്ള സമീപനം

സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്കവർക്ക് സഹായ സംവിധാനം

—

നയപരമായ ആവശ്യങ്ങൾ: രോഗിസംരക്ഷണം ദയയല്ല, അവകാശമാകണം

ഇന്ന് കാൻസർ ദിനത്തിൽ, അനുഭാവവും സഹതാപവും മാത്രം പോര; ഘടനാപരമായ, അവകാശാധിഷ്ഠിതമായ, നിയമപരമായ പരിഹാരങ്ങളാണ് ആവശ്യം. അതിനാൽ താഴെപ്പറയുന്ന നയപരമായ മാറ്റങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്:

1. കേന്ദ്ര–സംസ്ഥാന സംയുക്ത സ്വയമേവ ഇൻഷുറൻസ്

കാൻസർ, കിഡ്നി (ഡയാലിസിസ്/ട്രാൻസ്‌പ്ലാന്റ്), ഗുരുതര ഹൃദ്രോഗം തുടങ്ങിയ രോഗങ്ങൾ മെഡിക്കൽ ബോർഡ് സ്ഥിരീകരിച്ചാൽ, രോഗിക്ക് ₹5–10 ലക്ഷം വരെ ഇൻഷുറൻസ് പരിരക്ഷ സ്വമേധയാ ലഭ്യമാക്കണം.

ഇത് കേന്ദ്ര–സംസ്ഥാന സംയുക്ത ധനസഹായ മാതൃകയിൽ നടപ്പാക്കണം.

ഈ പരിരക്ഷ നിയമപരമായ സാമൂഹ്യസുരക്ഷാ അവകാശം ആകണം.

രോഗി പ്രത്യേകം അപേക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല; ആശുപത്രി രേഖകൾ അടിസ്ഥാനമാക്കി സംവിധാനം സ്വമേധയാ സജീവമാകണം.

2. രോഗിസംരക്ഷണം — സർക്കാരിന്റെ കടമ

ഗുരുതര രോഗികളുടെ ചികിത്സ, സംരക്ഷണം, പുനരധിവാസം എന്നിവ കേന്ദ്ര–സംസ്ഥാന സർക്കാരുകളുടെ അടിസ്ഥാന ഉത്തരവാദിത്വം ആയി അംഗീകരിക്കണം.

പഞ്ചായത്തുകൾ, നഗരസഭകൾ, ജില്ല–സംസ്ഥാന ആരോഗ്യവകുപ്പുകൾ ഉൾപ്പെടുത്തി ഏകോപിത സംവിധാനം രൂപീകരിക്കണം.

3. ഗുരുതര രോഗികൾക്കായുള്ള പ്രത്യേക പെൻഷൻ

BPL/സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്ക കുടുംബങ്ങളിലെ ഗുരുതര രോഗികൾക്ക് “ദേശീയ ഗുരുതര രോഗി പെൻഷൻ” ഏർപ്പെടുത്തണം.

ചികിത്സാ കാലയളവിലും തുടർപരിചരണ ഘട്ടത്തിലും ഈ പെൻഷൻ തുടരണം.

4. എല്ലാ ആനുകൂല്യങ്ങളിലും മുൻഗണന

ഗുരുതര രോഗികൾക്ക് താഴെപ്പറയുന്നവയിൽ പ്രഥമ പരിഗണന നൽകണം:

സർക്കാർ ആരോഗ്യ പദ്ധതികൾ

ഭവന പദ്ധതികൾ

കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സഹായം

റെയിൽ/ബസ് യാത്രാ ഇളവ്

വൈദ്യുതി–വെള്ള ബിൽ ഇളവ്

സാമൂഹ്യസുരക്ഷാ പെൻഷനുകൾ

5. പഞ്ചായത്തുതല ദേശീയ രോഗി രജിസ്റ്റർ

രാജ്യത്തെ എല്ലാ പഞ്ചായത്തുകളിലും നഗരസഭകളിലും ഗുരുതര രോഗികളുടെ ഔദ്യോഗിക രജിസ്റ്റർ തയ്യാറാക്കണം.

ഈ ലിസ്റ്റ് അടിസ്ഥാനമാക്കി ചികിത്സാ സഹായം, സാമ്പത്തിക സഹായം, പാലിയേറ്റീവ് കെയർ സേവനം ഏകോപിപ്പിക്കണം.

6. ജില്ലാതല കാൻസർ–കിഡ്നി കെയർ സംവിധാനം

ഓരോ ജില്ലയിലും:

സമഗ്ര കാൻസർ കെയർ സെന്റർ

ഡയാലിസിസ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള കിഡ്നി കെയർ യൂണിറ്റ്

സൗജന്യ/സബ്സിഡി മരുന്ന് വിതരണം

കൗൺസിലിംഗ്, പാലിയേറ്റീവ് കെയർ

7. ജീവിതരക്ഷാ മരുന്നുകളുടെ വില നിയന്ത്രണം

കാൻസർ/കിഡ്നി മരുന്നുകളുടെ വില കുറയ്ക്കാൻ കർശന നടപടി.

സർക്കാർ ആശുപത്രികളിൽ കൂടുതൽ ജനറിക് മരുന്നുകൾ ലഭ്യമാക്കണം.

8. PMNRF നടപടികൾ ലളിതമാക്കുക

അപേക്ഷാ നടപടികൾ ഡിജിറ്റൽ, സുതാര്യ, സമയബന്ധിതമാക്കണം.

ആശുപത്രികൾക്ക് നേരിട്ട് സഹായം പ്രോസസ് ചെയ്യാൻ അധികാരം നൽകണം.

9. ഭിന്നശേഷി സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ലളിതമാക്കുക

40%+ ഭിന്നശേഷിയുള്ള ഗുരുതര രോഗികൾക്ക് എളുപ്പത്തിൽ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നൽകണം.

എല്ലാ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ഒരേവിധം യാത്രാ ഇളവും ആനുകൂല്യങ്ങളും ഉറപ്പാക്കണം.

—

രോഗനിർണയത്തിന് ശേഷമുള്ള ശരിയായ സാമൂഹ്യ സമീപനം

കാൻസർ പോലുള്ള ഗുരുതര രോഗം സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടാൽ, രോഗിക്ക് ചികിത്സയ്‌ക്കൊപ്പം സമൂഹത്തിന്റെ ശരിയായ മനോഭാവവും അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. അതിനാൽ ബന്ധുക്കൾ, സുഹൃത്തുകൾ, സഹപ്രവർത്തകർ, അയൽക്കാർ എന്നിവർ താഴെപ്പറയുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ പ്രത്യേക ജാഗ്രത പാലിക്കണം:

ഭയപ്പെടരുത്, ഭയപ്പെടുത്തരുത്.

രോഗനിർണയം നടത്തിയാൽ രോഗിയോ അടുത്ത ബന്ധുക്കളോ സുഹൃത്തുക്കളോ അനാവശ്യമായി ഭയപ്പെടുകയോ മറ്റുള്ളവരെ ഭയപ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്യരുത്. ഭയം രോഗിയുടെ മനസ്സിനെ തളർത്തും.

അവ്യക്തമായ അഭിപ്രായങ്ങൾ നൽകി വഴിതെറ്റിക്കരുത്.

വ്യക്തതയില്ലാത്ത വൈദ്യോപദേശം, കിംവദന്തികൾ, അല്ലെങ്കിൽ സ്ഥിരീകരിക്കാത്ത ചികിത്സാരീതികൾ നിർദേശിച്ച് രോഗിയെയും കുടുംബത്തെയും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കുകയോ വഴിതെറ്റിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്.

സഹതാപം കൊണ്ട് തളർത്തരുത്.

അമിതമായ സഹതാപം, നിരന്തരമായ ആശങ്ക പ്രകടനം, നിരാശജനകമായ സംഭാഷണം എന്നിവ രോഗിയെയും കുടുംബത്തെയും മാനസികമായി തകർക്കാം. കരുണ വേണം—പക്ഷേ നിരാശ പകരരുത്.

പ്രതീക്ഷയുടെ അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കണം.

ഒരു രോഗം കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഉചിതമായ ചികിത്സ ലഭ്യമാകുന്നുവെന്ന ശുഭപ്രതീക്ഷ രോഗിക്കും ബന്ധുക്കൾക്കും സഹപ്രവർത്തകർക്കും സുഹൃത്തുക്കൾക്കും ഉണ്ടാകണം. പ്രതീക്ഷയാണ് ചികിത്സയുടെ ആദ്യപടി.

വിളിയും സന്ദർശനവും വിവേകപൂർവ്വം.

സ്ഥിരമായി വിളിക്കുകയും സന്ദർശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും ഉചിതമാകണമെന്നില്ല; രോഗിയുടെ അവസ്ഥ, ക്ഷീണം, ചികിത്സയുടെ ഘട്ടം എന്നിവ പരിഗണിച്ച് തീരുമാനിക്കണം.

എന്നാൽ രോഗവിവരം അറിഞ്ഞ ശേഷം പൂർണമായി വിളിയും സന്ദർശനവും ഒഴിവാക്കുന്നതും ശരിയല്ല—അത് ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ വേദന സൃഷ്ടിക്കും.

അർഹമായ സഹായവും ധാർമ്മിക പിന്തുണയും നൽകണം.

സാമ്പത്തിക സഹായം, ആശുപത്രി സന്ദർശനത്തിൽ കൂട്ടായ്മ, മരുന്ന് വാങ്ങൽ, ഗതാഗത സഹായം, കുട്ടികളുടെ പരിചരണം, വീട്ടുജോലികളിൽ സഹായം എന്നിവ പോലുള്ള പ്രായോഗിക പിന്തുണ നൽകാൻ ശ്രദ്ധിക്കണം.

അതുപോലെ, പ്രോത്സാഹനവാക്കുകൾ, പ്രാർത്ഥന, സഹാനുഭൂതി, ആത്മവിശ്വാസം എന്നിവയിലൂടെ മാനസിക പിന്തുണയും നൽകണം.

—

സമൂഹത്തിന്റെ കടമ

കാൻസർ രോഗി ഒറ്റയ്ക്കല്ല പോരാടേണ്ടത്. സമൂഹം കൂടെയുണ്ടാകണം.

വിവേചനം ഒഴിവാക്കണം

രോഗികളെ കരുണയോടെ സമീപിക്കണം

കുടുംബങ്ങളെ സഹായിക്കണം

അവബോധം സൃഷ്ടിക്കണം

അവസാന സന്ദേശം

കാൻസർ ഒരു വിധിയല്ല—ഒരു വെല്ലുവിളിയാണ്.

ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല; പക്ഷേ ജാഗ്രത വേണം.

ഒറ്റയ്ക്ക് പോരാടേണ്ടതില്ല; സമൂഹം കൂടെയുണ്ടാകണം.

ഇന്ന് ലോക കാൻസർ ദിനത്തിൽ, നമുക്ക് പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യാം:

ജീവിതത്തെ സ്നേഹിക്കാം.

ആരോഗ്യത്തെ വിലമതിക്കാം.

രോഗികൾക്കൊപ്പം നിൽക്കാം.

*സാബുജോസ്* .

9446329343.

04-02-2026